۱۳۹۱ فروردین ۳۰, چهارشنبه

«کافی است آمریکا کمی ابرها را بارور کند تا کشور سقوط کند»

image
بارش‌های اخیر در چند روز گذشته موجب خسارات و آسیب‌هایی برای تهرانی‌ها شد؛ به‌طوری‌که مترو تهران تقریبا به «رود مترو» تغییر شکل داد و خیابان‌های مملو از آب نیز مزاحمت‌هایی برای شهروندان فراهم کرد. در این زمینه با چند تن از شهروندان تهرانی و نیز حمید رحمانی‌فر، مهندس شهرسازی گفتگوی کوتاهی کرده‌ایم.


گفتگو با چند شهروند تهرانی در خصوص بارش‌های اخیر
حتی یک بارش معمولی هم شهر تهران را قفل می‌کند؛ و با شروع بارش‌های تند؛ دیگر باید انتظار هر خرابی را کشید. در چند روزه گذشته هم که استان تهران شاهد بارش کم سابقه‌ای بود وضع به همین منوال بود. مترو و وسایل نقلیه عمومی از کار افتادند و شهروندان حتی برای عبور و مرور خود با مشکلات فراوانی روبرو شدند.

حمید، یکی از شهروندان تهرانی که دانشجوست با اشاره به بارش‌های اخیر به طنز می‌گوید «کافی است آمریکا بجای حمله به ایران کمی ابرها را بارور کند تا کشور سقوط کند.»

وی می‌گوید اینکه با یک بارش باران ترافیک شهر قفل می‌شود چیز عجیبی نیست و با باران‌های کمتر از این هم سابقه دارد؛ چیزی که عجیب است این است که با وقوع هر بحرانی (اعم از باران، برف، طوفان و..) همه‌ی خدمات قطع می‌شود و مسئولان بجای خدمات رسانی نه‌تنها کاری نمی‌کنند؛ بلکه اساسا نمی‌دانند چه کار باید بکنند.

محبوبه یکی دیگر از شهروندان تهرانی است که می‌گوید تنها چیزی که در این زمان‌ این بحران‌ها شاهد هستیم پاک کردن صورت مساله از طرف مسئولین و دیدن تصاویر تکراری از تلویزیون است؛ به‌این صورت که تلویزیون دائما چند مسئول را نشان می‌دهد که در چند گذرگاه اصلی «مشغول تبلیغ خدمات رسانی مقامات نظام مقدس هستند.»

محبوبه می‌گوید که همین که برق و آب و سایر خدمات در بحران‌ها قطع نمی‌شود باید خدارا شکر کنیم؛ چرا که وی هم همچون حمید معتقد است کلیه امور در این کشور «به سر سوزنی بند است که با هر چیزی ممکن است فرو بریزد.»

این
گفته‌ی معاون خدمات شهری شهرداری تهران را می‌توان حمل بر صحت گفته‌های محبوبه کرد؛ جایی که وی با اشاره به بارش باران در پایتخت گفت: «شهروندان در صورتی‌که سفر غیر ضروری ندارند از خانه‌ها خارج نشوند.»

پریسا، دیگر شهروند تهرانی می‌گوید که ترجیح می دهد در چنین روزهایی در خانه بماند؛ اما وی می‌گوید از بس همه چیز در این کشور غیراستاندارد است؛ وقوع بارش‌های سیل‌آسا؛ «من را به این فکر انداخت که مبادا سقف خانه فرو بریزد یا خیابان فرو رود و خانواده‌ام در خیابان در مهلکه بیفتند و یا حتی زلزله بیاید و یا انفجار هسته‌ای که این روزها خیلی اخبار نشان می‌دهد رخ دهد!»

وی معتقد است هر اتفاقی ممکن است رخ دهد، چون در این کشور هیچ استانداردی وجود ندارد.

خانم پریسا اما در پایان می‌گوید در روزهای عادی هم تردد برای زن‌ها آسان نیست؛ چه به روزهای این‌چنینی که «مرگ پیش چشم‌مان می‌آید».

مهندس رحمانی: خود معماری تهران اساسا یک نوع خشونت است
حمید رحمانی‌فر، مهندس شهرسازی و یکی از کارمندان شهرداری است. وی به خودنویس می‌گوید «معماری متفاوت و غیراستاندارد تهران اساسا خودش یک نوع خشونت است که با هیچ‌کجا شباهتی ندارد.»

آقای رحمانی معتقد است نبود استانداردهای لازم و نبود فاضلاب شهری و نبود کانال‌هایی که بتواند که آب‌های سطحی را به عمق انتقال دهد در مواقع بارش‌های این‌چنینی بحران‌زا می‌شود.

وی می‌گوید راه‌حلی برای این بحران‌ها وجود ندارد چون «شهرسازی براساس استانداردهای لازم صورت نگرفته» و بنابراین هر کوششی فقط نوعی تلاش موقت تلقی می‌شود و اگر چند روز این بحران‌ها ادامه داشته باشد تقریبا همه‌چیز از کار می‌افتد.

این مهندس شهرسازی با اشاره به بارندگی در تهران هم در آینده گفت که موقعیت شهر تهران به‌نوعی است که شیب و توپوگرافی خاص آن می‌تواند همیشه مشکلات زیادی را بوجود آورد که برای پیش‌گیری باید اقداماتی انجام داد که کسی به گفته‌ی وی اصلا به آن فکر هم نمی‌کند.

پیشینه سیل در تهران

نزدیک به ۵۰ سال قبل در تهران سیل آمد. این سیل از بارش باران از آخرین روزهای فروردین سال ۱۳۴۱ آغاز شد.

تخریب اماکن مسکونی و اداری از شمال تهران یعنی درست پشت هتل هیلتن در محمودیه آغاز شد و به سمت مرکز و جنوب شهر تهران و نهایتا شهر ری رفت.

از نقاط دیگری که در معرض هجوم سیل قرار گرفت منطقه نارمک بود. نیمه شب سیل کوچه و خیابان‌های نارمک را فرا گرفت. مردم وحشت‌زده از خانه‌ها بیرون ریخته بودند و کوچه‌ها و خیابان‌ها از فریاد و شیون پر بود. سطح اکثر خانه‌ها تا نیم‌ متر زیر آب بود و مردم بی‌توجه به اثاث منازلشان به خیابان‌ها می‌آمدند.

سیل در جنوب شهر نیز فاجعه آفرید و یکی از نقاطی که آسیب فراوانی دید جوادیه بود و در نهایت هرچند سیل در تهران تقریبا تمامی نقاط شهر را تحت تاثیر قرار داد اما همه اذعان دارند که روی خشمگین طبیعت بیش از هر جا در جوادیه تهران دیده شد.

به هر حال طرح احداث سد سیل‌بند جنوب تهران در سال ۱۳۴۷ به تصویب رسید؛ اما هنوز و با گذشت نیم‌قرن، سایه وحشت از تکرار فاجعه، در بسیاری از محلات تهران وجود دارد.
عکس فوق را می‌توان به عنوان سمبلی از راه‌حل‌های جمهوری اسلامی در نظر گرفت؛ جایی که پس از وقوع بحران، بجای فراهم کردن تمهیدات لازم، یا به پاک کردن صورت مساله می‌پردازد و یا با خراب کردن می‌خواهد وضع را سریعا به حالت اولیه بازگرداند.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر